Ludwik Śledziński

Ludwik Śledziński, używający pseudonimu Mikołaj, urodził się 26 grudnia 1875 roku w Zduńskiej Woli. Był politykiem związanym z Polską Partią Socjalistyczną (PPS), do której wstąpił w 1898 roku, oraz członkiem Organizacji Bojowej PPS. W 1901 roku zatrzymano go w Łodzi za działalność konspiracyjną. Po trzech latach więzienia skazano go na zesłanie do guberni archangielskiej, skąd zbiegł w 1904 roku. Następnie działał w strukturach PPS w kilku okręgach, zajmując się pracą partyjną na wsi.

Jako członek Organizacji Techniczno-Bojowej PPS dowodził akcją na kasę powiatową w Wysokiem Mazowieckiem. Po ponownym aresztowaniu został skazany na katorgę. Uwolniony w Irkucku w 1917 roku, działał tam w polskiej radzie gminnej i reprezentował Zjednoczenie Polskich Socjalistów w Radzie Delegatów Robotniczych. W 1922 roku uzyskał mandat posła na Sejm z okręgu łowickiego. Działał także w organizacjach społecznych. Podczas okupacji niemieckiej był związany z PPS-WRN. Został aresztowany i rozstrzelany w kwietniu 1944 roku. Otrzymał Krzyż Niepodległości z Mieczami.

Na podstawie artykułu „Ludwik Śledziński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.