Gustaw Manitius

Gustaw Manitius urodził się 7 lutego 1880 roku w Konstantynowie Łódzkim. Był synem pastora Zygmunta Ottona Manitiusa. Studiował teologię na uniwersytecie w Dorpacie, gdzie współzałożył Koło Teologów Polskich. W 1907 roku został ordynowany na duchownego. Pracował jako wikariusz w kilku parafiach, a w 1911 roku objął probostwo w Zduńskiej Woli. Był związany z tym miastem, działał w jego życiu lokalnym i zasiadał w radzie miejskiej. Podczas I wojny światowej organizował pomoc dla mieszkańców oraz uczył religii ewangelickiej i historii.

W 1924 roku został proboszczem polskiego zboru ewangelicko-augsburskiego w Poznaniu. Organizował parafie i zbory w Wielkopolsce oraz na Pomorzu, a od 1937 roku był seniorem diecezji wielkopolskiej i członkiem synodu. 9 października 1939 roku gestapo aresztowało go wraz z innymi działaczami Polskiego Związku Zachodniego. Był więziony w Poznaniu, między innymi w Forcie VII, gdzie został zamordowany. Zmarł 30 stycznia 1940 roku. Miał żonę Marię i trzech synów.

Na podstawie artykułu „Gustaw Manitius” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.